Małe i średnie firmy są mocno obecne w zamówieniach publicznych. Nie znaczy to, że każdy kontrakt będzie dla nich dobrym interesem. Przedsiębiorca musi sprawdzić warunki udziału, marżę, zapotrzebowanie na gotówkę i odpowiedzialność, którą bierze na siebie.
Kontrakt publiczny może zapewnić firmie duże, przewidywalne zamówienie. Może też zamienić zysk widoczny w kalkulacji w kłopot z płynnością: pracownicy, dostawcy i urząd skarbowy wymagają zapłaty wcześniej, niż pieniądze pojawią się na koncie.
Dlatego pierwsze pytanie, jakie powinien zadać sobie przedsiębiorca to, czy potrafimy wykonać ten kontrakt na warunkach zamawiającego i dotrwać do zapłaty?
Małe firmy są na tym rynku obecne, ale zdobyły mniejszą część pieniędzy
Zamówienia publiczne nie są rynkiem zarezerwowanym dla największych przedsiębiorstw. W 2025 r. prawie dziewięć na dziesięć ofert w analizowanych postępowaniach poniżej progów unijnych pochodziło od MŚP. Małe i średnie firmy wygrały też większość tych zamówień.
Ich udział w łącznej wartości zdobytych kontraktów zmalał jednak o 4 pkt proc. w porównaniu z poprzednim rokiem. To wyraźniejsza zmiana niż w samej aktywności firm. Dane nie rozstrzygają, czy MŚP wygrały mniej dużych kontraktów, czy zmieniła się struktura zamówień. Nie pozwalają zatem ogłosić pogorszenia warunków dla całego sektora.
Drugi sygnał dotyczy odrzuceń. Udział postępowań, w których odrzucono co najmniej jedną ofertę, wzrósł z 23 do 29 proc. Nie oznacza to, że odrzucono 29 proc. wszystkich ofert. Nie wiadomo również, które przyczyny odpowiadają za zmianę. Dane roczne nie potwierdzają tezy, że dominowały błędy formalne.
Średnia liczba ofert była nieco wyższa; sama ta zmiana nie przesądza o poziomie konkurencji w konkretnym postępowaniu ani na całym rynku.
Wniosek dla przedsiębiorcy jest węższy, ale praktyczny. MŚP realnie zdobywają publiczne zamówienia, jednak duża obecność na rynku nie usuwa kosztu przygotowania dokumentów, ryzyka odrzucenia ani potrzeby sfinansowania wykonania. Statystyka rynku nie odpowie, czy konkretny start się opłaci.
Decyzja zaczyna się od warunków, nie od ceny
Specyfikacja warunków zamówienia, czyli SWZ, opisuje przedmiot kontraktu, wymagania wobec wykonawcy i sposób oceny ofert. Równie ważny jest projekt umowy. To w nim znajdują się terminy odbiorów i płatności, zasady waloryzacji, zabezpieczenia oraz kary.
Przed kalkulacją ceny trzeba rozdzielić dwa rodzaje ograniczeń. Pierwszy to twarda luka: firma nie spełnia warunku i nie może go uzupełnić zasobami partnera albo innego podmiotu. Drugi to luka ekonomiczna: kontrakt można wykonać, lecz wymagane finansowanie lub ryzyko przekracza możliwości przedsiębiorstwa.
Twarda luka kończy analizę. Luka ekonomiczna prowadzi do wyboru jednej z czterech dróg.
Samodzielny start daje kontrolę, ale skupia ryzyko
Firma startująca samodzielnie zachowuje kontrolę nad ofertą, wykonaniem i potencjalną marżą. Jednocześnie sama ponosi koszt przygotowania, finansowania i ewentualnych problemów z realizacją.
Ten wariant ma sens, jeśli przedsiębiorstwo spełnia warunki, potrafi wycenić wykonanie, a szczytowe zapotrzebowanie na gotówkę mieści się w jego możliwościach finansowych. Dodatnia marża na końcu projektu nie wystarczy, jeżeli wcześniej zabraknie pieniędzy na wynagrodzenia lub dostawy.
Prawo pozwala w określonych sytuacjach korzystać z zasobów innych podmiotów, ale wykonawca musi wykazać, że będzie miał do nich rzeczywisty dostęp. Nie jest to papierowy skrót zastępujący brak kompetencji.
Konsorcjum łączy zasoby i odpowiedzialność
W konsorcjum przedsiębiorcy wspólnie ubiegają się o zamówienie. Mogą połączyć doświadczenie, personel i zdolności potrzebne do wykonania różnych części kontraktu. Rozwiązanie jest racjonalne, gdy ich kompetencje rzeczywiście się uzupełniają.
Cena za dostęp do większego zamówienia to podział marży i kontroli. W granicach solidarnej odpowiedzialności zamawiający może żądać wykonania całości świadczenia lub zaspokojenia roszczeń wynikających z niewykonania umowy od wszystkich konsorcjantów łącznie, kilku albo jednego z nich. Wyjątek dotyczy partnerstwa innowacyjnego.
Umowa między partnerami powinna opisywać zadania, przepływy pieniędzy, sposób pokrywania szkód i postępowanie na wypadek niewykonania obowiązków przez jednego z uczestników. Konsorcjum usuwa część luk zasobowych, ale dodaje ryzyko partnera.
Podwykonawstwo obniża próg wejścia, ale ogranicza kontrolę
Podwykonawca wykonuje uzgodnioną część zamówienia dla głównego wykonawcy. Nie jest członkiem konsorcjum i zwykle nie ponosi całego ciężaru postępowania ofertowego. Może to ograniczyć koszt wejścia i zapotrzebowanie na finansowanie.
W zamian firma oddaje część marży i zależy od decyzji oraz płatności głównego wykonawcy. Kluczowe stają się zasady odbioru prac, zmiany zakresu, rozliczenia dodatkowych kosztów i terminu zapłaty.
W zamówieniu na roboty budowlane zamawiający dokonuje bezpośredniej zapłaty wymagalnego wynagrodzenia, bez odsetek, gdy spełnione są warunki art. 465, w tym zaakceptowanie albo przedłożenie właściwej umowy i uchylanie się zobowiązanego od zapłaty. Nie jest to powszechna gwarancja zapłaty dla każdego podwykonawcy i każdego rodzaju zamówienia.
Podobne artykuły
Trzy obliczenia przed startem
1. Koszt przygotowania oferty
koszt oferty = koszt pracy + dokumenty i doradcy + prowizje za gwarancję wadialną + koszt kapitału związanego z wadium + koszt alternatywny
Nominalna kwota zwrotnego wadium nie jest automatycznie kosztem. Kosztem może być prowizja za gwarancję albo finansowanie oraz cena zamrożenia pieniędzy, których firma nie wykorzysta w tym czasie w inny sposób.
2. Wynik kontraktu
wynik = przychód netto – koszty wykonania – koszt oferty – prowizje i koszt kapitału związane z zabezpieczeniem – koszt finansowania realizacji – kary i roszczenia w analizowanym scenariuszu
Koszt kapitału dotyczący zabezpieczenia należytego wykonania występuje tylko w tym równaniu. Kary i roszczenia należy liczyć zgodnie z analizowanym scenariuszem, bez ponownego ujmowania tej samej szkody pod inną nazwą.
3. Szczyt finansowania
saldo_t = saldo_(t–1) + wpływy_t – wydatki_t – opłaty finansowe_t
szczyt finansowania = max(0, – minimum skumulowanego salda projektu)
Jeżeli skumulowane saldo ani razu nie spada poniżej zera, szczyt finansowania wynosi zero. Jeżeli najniższe saldo to minus 300 tys. zł, projekt wymaga w tym punkcie 300 tys. zł finansowania, powiększonego o bufor bezpieczeństwa przyjęty przez firmę.
Kalkulacja powinna obejmować scenariusz zgodny z umową, opóźnienie płatności przyjęte przez osobę odpowiedzialną za finanse, wzrost głównego kosztu oraz jednoczesne wystąpienie obu problemów. Założenia o prawdopodobieństwie i minimalnej marży należą do zarządu firmy. Nie można ich wyprowadzać ze średniej liczby ofert na rynku. To ważne, żeby ocenić czy firma udźwignie duży kontrakt.
Projekt umowy rozstrzyga o płynności
Najważniejsze ryzyko może kryć się między ceną a płatnością. Znaczenie mają warunki odbioru, możliwość zmiany zakresu, odpowiedzialność za podwykonawców, koszt zabezpieczenia należytego wykonania, kary, waloryzacja i terminy zapłaty.
To ważne, żeby zachować płynność przy dużym kontrakcie.
Szczególnie ryzykowne są kontrakty, w których firma ponosi duże wydatki na początku, a wynagrodzenie zależy od jednego końcowego odbioru. Zaliczka lub płatności częściowe mogą ograniczyć zapotrzebowanie na kapitał, ale trzeba sprawdzić, czy konkretne postępowanie rzeczywiście je przewiduje.
Waloryzacja nie oznacza automatycznego pokrycia każdego wzrostu kosztów. Znaczenie mają formuła, punkt odniesienia, częstotliwość aktualizacji i część wynagrodzenia podlegająca zmianie.
Rezygnacja jest pełnoprawną decyzją biznesową
Firma powinna odstąpić od startu, gdy nie może usunąć twardej luki formalnej lub zasobowej. Powodem może być też ujemny wynik po uwzględnieniu kosztu przygotowania, finansowania i realistycznego scenariusza ryzyka.
Kolejnym sygnałem jest szczyt finansowania kontraktu publicznego przekraczający dostępny limit. Ostrzeżeniem powinna być również odpowiedzialność nieproporcjonalna do możliwej marży, zwłaszcza gdy firma nie potrafi wycenić skutków opóźnienia, warunkowego odbioru albo zależności od partnera.
Rezygnacja oznacza utratę możliwego zysku. Chroni jednak koszt przygotowania oferty, zdolność do finansowania innych zleceń i płynność całego przedsiębiorstwa.
Próg 170 tys. zł zmienił granice rynku
Od 1 stycznia 2026 r. próg stosowania Prawa zamówień publicznych wzrósł ze 130 tys. do 170 tys. zł netto. Zamówienia mieszczące się między tymi wartościami wypadły z ustawowego reżimu Pzp, jeżeli podlegają nowemu progowi. Nadal mogą być objęte regulaminami zakupowymi, zasadami gospodarowania środkami publicznymi lub warunkami finansowania.
Zmiana wpływa również na dane. Sprawozdanie za 2025 r. opisuje rynek z progiem 130 tys. zł. Dane za 2026 r. będą dotyczyć innej populacji. Proste zestawienie kolejnych lat mogłoby więc przypisać zachowaniu firm zmianę wynikającą częściowo z nowej granicy ustawowej.
Polityka zapowiada ułatwienia, lecz efektów jeszcze nie zmierzono
Polityka zakupowa państwa na lata 2026–2029 zaleca między innymi Test MŚP, dzielenie zamówień na części, proporcjonalne warunki i zabezpieczenia, zaliczki lub płatności częściowe, krótsze terminy zapłaty oraz waloryzację. Dokument przyjęto 31 marca 2026 r., opublikowano 24 kwietnia, a wszedł w życie 25 kwietnia.
Nie ma opublikowanej, porównywalnej próby dokumentacji sprzed i po wejściu Polityki ani mierników pozwalających stwierdzić, że praktyka zamawiających już się zmieniła. Zalecenia wskazują kierunek, ale nie dowodzą osiągniętego efektu.
Dostępny rynek nadal wymaga indywidualnej kalkulacji
Najmocniejszy kontrargument wobec opowieści o barierach jest prosty: MŚP składają prawie dziewięć na dziesięć ofert i wygrywają większość zamówień poniżej progów UE. Wejście na ten rynek nie jest więc tylko teoretyczną możliwością.
Nie wynika z tego jednak, że rynek jako całość lub konkretny kontrakt jest rentowny. Agregaty nie pokazują kosztu przygotowania ofert, marż, przepływów pieniężnych, kar ani tego, w jakim stopniu statystyki tworzą wielokrotne starty tych samych wykonawców.
Zamówienie publiczne staje się bezpieczniejsze dopiero wtedy, gdy firma rozumie warunki, wycenia ryzyko i ma środki, aby dotrwać do zapłaty.
